loader image

Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich: Europa inwestująca w obszary wiejskie”. Instytucja Zarządzająca PROW 2014-2020 – Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi.Operacja mająca na celu promocję obszaru historycznej Ziemi Chełmińskiej współfinansowana jest ze środków Unii Europejskiej w ramach poddziałania 19.3 „Przygotowanie i realizacja działań w zakresie współpracy z lokalną grupą działania” objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.

Cel operacji: promocja i wzrost atrakcyjności obszaru historycznej Ziemi Chełmińskiej poprzez stworzenie szlaku promującego lokalne dziedzictwo kulturowe oraz lokalną przedsiębiorczość na obszarze działania partnerskich LGD “Vistula-Terra Culmensis -Rozwój przez tradycję”, ” Zakole Dolnej Wisły” oraz Ziemia Gotyku.

Tytuł projektu: Skarby Ziemi Chełmińskiej.

Skarby Ziemi Chełmińskiej logo

PARTNERZY


Generic selectors
Wyłącznie dokładnie pasujące treści
Szukaj w tytułach wpisów
Szukaj w treści strony
Szukaj w aktualnościach
Szukaj na podstronach serwisu

Obiekty/budowle – zabytkowe i niezabytkowe


1 / 2 / 3 / 4

Bazylika konkatedralna pw. Świętej Trójcy

Niemożliwym jest opisanie chełmżyńskiej katedry w kilku zdaniach. Z przebogatej historii świątyni warto wymienić, że została zbudowana pomiędzy 1251 a około 1350 rokiem, a jej wnętrze stało się miejscem spoczynku bł. Jutty von Sangerhausen, krzyżaków oraz kilkudziesięciu biskupów i kanoników. Pod posadzką kościoła ufundowanego przez biskupa Heidenryka znajdują się korytarze, komory grobowe i tajemnicza kaplica św. Jana, w której spoczął wielki mistrz Zygfryd von Feuchtwangen. Wyposażenie kościoła tworzą zabytki z epoki gotyku (sedilia dla celebransów i rzeźbione Złożenie do grobu) oraz renesansowe relikty ołtarza głównego i nagrobek Piotra Kostki wyrzeźbiony w Krakowie. Znajduje się tu także manierystyczna ambona, barokowy ołtarz projektu G. B. Gisleniego (nadwornego architekta Władysława IV Wazy) oraz epitafia i obrazy z XIX i XX wieku. Z katedrą związana jest niezwykle ciekawa legenda o chełmżyńskim kubku, którą z pewnością opowie nam przewodnik z Punktu Informacji Turystycznej.

Budynek Urzędu Miasta i Gminy przy Pl. Tow. Jaszczurczego poch. z II poł. XIX w.

Przy Placu słynnego chełmińskiego Towarzystwa Jaszczurczego, którego członkowie spotkali się znajduje się budynek urzędu miasta, który zdobi herb miasta. Włodarze i urzędnicy pracują w dwóch budynkach. Ten po lewej, właśnie z herbem miasta, to klasycyzujący w stylu budynek z wieku XIX, który zdobi wydatny gzyms wsparty na konsolkach zdobionych główkami lwów. Był to dawny sklep kolonialny Antona Fahla, w którym można się było zaopatrzyć w artykuły drogeryjne, kawę, herbatę i różne wykwintne alkohole. Do wnętrza sklepu z rynku prowadziły schody, które dziś już, podobnie jak wejście główne nie istnieją. Budynek po prawej to budowla neogotycka, którą z kolei dekoruje prosty gzyms kostkowy. Dawniej był to hotel i restauracja Lehmanna, należący do Hermanna Schmidtke. Nie trzeba było jednak wchodzić do środka budynku, bowiem przed nim znajdowały się dwie zadaszone, drewniane kawiarenki, w których można było wypić małą kawę, poczytać prasę i zjeść ciastko. Dawny wygląd budynków zachowały szczęśliwie pocztówki z początku XX wieku.

Cmentarz mennonicki w Wielkich Łunawach

No more buffering – create, style and enjoy. Our user interface was built on React – the most efficient JavaScript library. We guarantee you will love the difference in performance.

Dwór w Niemczyku

Szybki rozwój Chełmży możliwy był dzięki linii kolejowej z Torunia do Gdańska, przebiegającej przez miasto. Pociągi pozwalały tanio transportować różne towary m.in. cukier, który produkowała zbudowana po 1880 roku cukrownia. Ilość mieszkańców dawnego biskupiego miasta zaczęła rosnąć. Wznoszono nowe domy, sklepy, zakłady i brukowano ulice. Przez dziesiątki lat głównym środkiem transportu była kolej, dlatego w Chełmży powstał okazały budynek dworcowy, w którym można było poczekać na pociąg i schronić się przed złą pogodą. Ponieważ składy pasażerskie nie prowadziły wtedy jeszcze wagonów restauracyjnych, zatrzymywano się na dłuższy czas na stacji, by spożyć obiad w dworcowej restauracji. W Chełmży krzyżowały się linie kolejowe biegnące z Bydgoszczy przez Kowalewo Pomorskie do Brodnicy (z lat 1885-1893-1900) oraz z Torunia do Chełmży (1882) i dalej do Malborka, Tczewa oraz Gdańska. Okazały neogotycki budynek, który do dziś urzeka swym pięknem pasjonatów dróg żelaznych, wzniesiono w 1897 roku na miejscu wcześniejszego dworca.

Dwór w Niemczyku

Dwór w Niemczyku, czyli dawnej miejscowości Niemczik, otaczało niegdyś kilka okazałych budynków gospodarczych oraz niewielki park. Okazały, późnoklasycystyczny, parterowy budynek z mieszkalnym poddaszem powstał w 1875 roku z inicjatywy rodziny Witt, tutejszych właścicieli ziemskich. Ozdobili oni fasadę oraz naroża szczytów detalami mającymi nadać dworowi cech antycznych. Nie znamy niestety jego XIX-wiecznego wyposażenia, ale musiało być ono interesujące, skoro majętność odwiedzało wielu gości z bliższej i dalszej okolicy. Dziś dwór wciąż jest celem wędrówek miłośników regionu, którzy szukają odpoczynku pod drzewami niewielkiego, dziś niemal nie nieistniejącego parku.

Fort VII w Rybieńcu

Fort piechoty im. Skierskiego w Rybieńcu przeznaczony dla jednej kompanii. Można do niego dotrzeć asfaltową drogą ze wsi Rybieniec. Ukryty wśród drzew może być pomylony z kępą śródpolnych drzew. W czasach wojny pomyłka taka mogła kosztować wrogich żołnierzy życie, tym bardziej, że dojście do fortu chroniła fosa, wał ziemny i zasieki, czuwał wartownik. Fort, wzniesiony w latach 1901-1902, składowa twierdzy Chełmno bronić miał dojścia do przeprawy na Wiśle, a jego załoga miała obserwować dolinę strugi Żaki oraz wspomóc załogę widocznego dość dobrze Fortu VI Stolno w razie niebezpieczeństwa. Można też było z niego zablokować szosę z Grudziądza do Stolna. Dziś wyremontowanym fortem opiekują się fascynaci dawnej historii organizując szkolenia strzeleckie. Można skorzystać z kuchni, zaplecza sanitarnego i kilku odrestaurowanych sal.

Hallerówka w Gorzuchowie

Hallerówka, to popularna nazwa majątku w Gorzuchowie, który należał do generała Józefa Hallera von Hallenburga, który urodził się w 1873 roku w Jurczycach koło Krakowa. Gdy zajął z Błękitną Armią Pomorze osiadł na ukochanym Pomorzu Nadwiślańskim, które m.in. dzięki niemu stało się znowu polskie. Najpierw osiedlił się w Toruniu a następnie kupił ziemię w Gorzuchowie. Sprowadził tu w 1932 roku żonę Aleksandrę i syna Eryka, gdzie mieszkał do 1939 roku. Podczas II wojny światowej był jednym z ministrów polskiego rządu na uchodźctwie, zmarł 4 czerwca 1960 roku w Londynie. Majątek w Gorzuchowie to w istocie tzw. resztówka, czyli ziemia, która pozostała po parcelacji tutejszego majątku należącego do Karola Reichela. Generał nabył zatem resztówkę z pieniędzy, które otrzymał od swojej rodziny i od Stowarzyszenia Weteranów Armii Polskiej w Ameryce. Dzięki staraniom Hallera w 1929 roku zaczęto budować „hallerówkę” – szosę z Chełmży przez Dubielno, Lisewo, Wałdowo do Grudziądza, mającą znacznie skrócić przejazd z Torunia do Grudziądza. Drogi tej jednak nigdy nie ukończono: na niektórych odcinkach jest ona obecnie wyasfaltowana, na innych brukowana, utwardzona tłuczniem lub pozostaje zwykłą polną drogą.

Kaplica w Mgowie

Patronce dobrych porodów, chroniącej także od powodzi i chorób poświęcono kaplicę zbudowaną na terenie parku zdobiącego dwór w Mgowie. Kaplica ta powstała w 1734 roku na miejscu, wcześniejszej, drewnianej budowli, datowanej na 1710 rok. Ponieważ pomiędzy tymi budynkami istnieje tylko 24 lata różnicy, można przypuszczać, że pierwsza kaplica spaliła się od nierozsądnie pozostawionej na noc palącej się świecy, która stała się przyczyną pożaru. Albo pierwszy budynek był za skromny i kasztelanowa elbląska Konstancja Bagniewska postanowiła wnieść lepszą i okazalszą, co upamiętniono stosownym napisem nad wejściem. Udało się to. Powstała niewielka, założona na planie owalu, murowana, oszkarpowana i tynkowana kaplica, kryta dwuspadowym dachem, na którym osadzono niewielką sygnaturkę z przeznaczeniem na niewielki dzwon. Ściany przepruto kilkoma zamkniętymi odcinkowo oknami, starając się rozświetlić wnętrze budynku. Znajdują się w nim m.in. ołtarz, ambona, oraz dwa konfesjonały. Aby właściciel mógł przejść do kaplicy na nabożeństwo bez wychodzenia w zimne dni na powietrze, korzystać miał z podziemnego tunelu łączącego ją z pałacem. Ponieważ wiele kaplic ma swoje tajemnice, to ta we Mgowie, w podziemiach kryć ma kryształową trumnę, w której spoczywa jedna z córek właścicieli Mgowa. 

Kaplica Wagnerów

Rodzina Wegnerów, do której w XIX i na początku XX wieku należał majątek w Ostaszewie, w 1898 roku wzniosła tutaj okazały pałac. Zgodnie z ówczesnym zwyczajem w parku wybudowano rodzinne mauzoleum, w którym spoczęli członkowie rodziny Kurt i Hermann. Forma kaplicy wzorowana na świątyniach antycznych zwanych peripterosem okrągłym (czyli budynku wzniesionego na planie koła i otoczonego pojedynczą kolumnadą) oraz jej doskonałe proporcje świadczą, że zaprojektowano ją prawdopodobnie w Berlinie.

Kapliczka św. Rozalii

Patronką niewielkiej kapliczki ukrytej w leśnym zagajniku niedaleko kościoła w Przecznie jest św. Rozalia, której rodowód sięga włoskiego Palermo. Miejsce upamiętnia cudowną interwencję Świętej podczas epidemii dżumy, która dotknęła wieś w XVIII wieku. Doświadczył jej w 1735 roku Józef Szmania, który na polecenie otrzymane we śnie obmył się wodą z przepływającego przez przeczeński lasek źródełka i dzięki temu nie podzielił tragicznego losu swoich sąsiadów. Jako wotum wdzięczności za uratowanie życia Szmania wyrzeźbił wizerunek św. Rozalii w pniu drzewa, tworząc tym samym miejsce szczególnej czci Świętej Pustelnicy. Kult św. Rozalii przetrwał kolejne wieki, czego dowodem jest organizowane każdego roku w dniu 4 września nabożeństwo, które wieńczy uroczysta procesja z kościoła parafialnego do kapliczki.

Kościół gotycki w Mokrem pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Po raz pierwszy parafia w Mokrem pojawiła się w dokumentach krzyżackich na początku XIV wieku i zapewne wtedy przystąpiono do budowy gotyckiego w stylu, jednonawowego kościoła, z masywną wieżą od strony zachodniej. Wykorzystano w tym celu zebrane na polach kamienie i cegły układane w wątku wendyjskim. Średniowieczną świątynię wyposażono w ołtarz z malowaną lub niewielką drewnianą nastawą. Gdzieś pomiędzy 1540 a 1572 rokiem w świątyni na swe nabożeństwa spotykali się mieszkańcy wsi, którzy przeszli na wyznanie luterańskie. Dopiero na początku XVII wieku kościół ostatecznie przeszedł ponownie w ręce katolików.  Odbudowano go i odnawiano po potopie szwedzkim, w wieku XVIII, XIX i XX. Do najcenniejszych zabytków kościoła w Mokrem należy zaliczyć ołtarz z 1641 roku z postaciami Mojżesza, Aarona, św. Piotra, Pawła, Stanisława i Wojciecha oraz ze sceną Koronacji Najświętszej Marii Panny. Obok ołtarza ustawiono ambonę z malowaną postacią Jezusa-Dobrego Pasterza, chrzcielnicę, na ścianach zawieszono obrazy. Warto skręcić z utartych szlaków, by choć przez chwilę podziwiać zabytkowy kościół w Mokrem, który choć obrabowany przez hitlerowców w 1945 roku, nadal wypełniają cenne zabytki epoki renesansu i baroku.

Kościół Łążyn z XIX w.

Miejscowość Łążyn jest jedną z najstarszych wsi w Polsce. W roku  1065 wymieniana była w dokumentach Bolesława Śmiałego. W centrum miejscowości znajduje się neogotycki kościół pod wezwaniem św. Walentego. Jest to najwyższy budynek w okolicy, postawiony w 1898 roku w miejsce starej, drewnianej świątyni. W środku znajduje się granitowa kropielnica z XV w oraz rokokowy feretron z XVIII w.  W lipcu 1936 roku huragan zniszczył wieżę kościoła oraz część dachu. W ostatnich latach Kaplica przeszła gruntowny remont. Odrestaurowano okna, częściowo wzbogacając je o witraże, prezbiterium zostało wyłożone marmurem. Świątynia doczekała się także nowego 500 kilogramowego dzwonu.W sąsiedztwie kościoła usytuowany jest zabytkowy cmentarz rzymskokatolicki z XIX wieku.

Kościół parafialny pw. Św. Anny w Radzyniu Chełmińskim

No more buffering – create, style and enjoy. Our user interface was built on React – the most efficient JavaScript library. We guarantee you will love the difference in performance.

Kościół parafialny w Lisewie

Kościół w Lisewie liczy sobie około 700 lat, ponieważ w swym zasadniczym zrębie powstał pod koniec XIII wieku. Na przełomie XV i XVI wieku od północy dodano doń kruchtę, którą w XVIII wieku zamieniono na kaplicę. W latach 1551-1585, staraniem wojewody chełmińskiego Stanisława Kostki wzniesiono wyjątkową w całej diecezji gotycko-renesansową, trójkondygnacyjną, ceglaną wieżę, której podstawę założono na zbliżonym do kola planie. W istocie jest to jedna szesnastobok! Z cegły wzniesiono nawet jej hełm! Wieża ta przydała malowniczości surowej, kamienno-ceglanej świątyni. Prezbiterium ozdobił schodkowy w swym kształcie szczyt. Do wnętrza prowadzi gotycki portal, przez który dotrzeć można do wielu cennych zabytków, od gotyckiej szafki ołtarzowej i rokokowego ołtarza głównego z 2 połowy XVIII wieku, znajdującego się niegdyś w kościele franciszkanów w Chełmnie po dwa młodsze o kilkanaście lat, barokowe ołtarza boczne. Prawdziwym skarbem jest okazałe alabastrowe epitafium rodziny Kostków z 1591 roku ze sceną Sądu Ostatecznego, odkute w najlepszym gdańskim warsztacie van den Blocków. Ale to nie wszystko, wnętrze wypełnia wiele innych, równie cennych ze względów historycznych zabytków.

Kościół parafialny w Rogóźnie

Kościół pw. św. Wojciecha nazywano niegdyś pomorskim. Wniesiono go na początku XIV wieku, wykorzystując zapewne cegły z cegielni pracującej na potrzeby tutejszego zamku krzyżackiego. Początkowo świątynia poświęcona była św. Filipowi i Jakubowi, ale w XVII wieku wezwanie zmieniono na obecne. To budowla salowa, z wieżą od strony zachodniej i prezbiterium skierowanym na wschód, w stronę Jerozolimy. Budynek zdobi neogotycka, ceglana, niezwykle starannie zbudowana zakrystia z lat 1906-1911. Świątynia przetrwała, jak to często bywa wiele burzliwych wydarzeń, była dewastowana i okradana, ale zawsze pieczołowicie odnawiana, przebudowywana i na nowo wyposażana. Dbali o nią mistrzowie krzyżaccy Konrad von Sack i Konrad von Jungingen a w czasach polskich wojewoda Jan Działyński. Dziś podziwiać w niej można neobarokowy ołtarz główny z 1909 roku obrazami Najświętszej Marii Panny i św. Wojciecha oraz z zachowanymi w nim, niczym relikwie fragmentami starszego ołtarza głównego. Obok niego dwa ołtarze z XVIII wieku: jeden z wizerunkiem św. Barbary i drugi z Ukrzyżowaniem. Do cennego wyposażenia zalicza się też barokową chrzcielnicę oraz naczynia liturgiczne. Dziś patrząc na dobrze utrzymany kościół nigdy nie podejrzewalibyśmy, że jego historia jest tak bogata.

Kościół pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela w Nowej Wsi Królewskiej

Najcenniejszym zabytkiem kościoła w Nowej Wsi Królewskiej jest okazała rzeźba Boga Ojca, ustawiona w niewielkiej niszy. To okazały zabytek powstały w warsztacie św. Wolfganga w Toruniu, który pierwotnie stanowił najważniejszą część ołtarza głównego z chełmżyńskiej katedry. Gdy tam biskup Olszowski fundował nowy ołtarz, figurę Boga Ojca, datowaną tak na marginesie na 1508 rok przeniesiono do Nowej Wsi Królewskiej. Dzięki temu ocalała. Sam kościół, z przełomu XIII i XIV wieku jest masywny, z nawą na planie prostokąta i takimż prezbiterium, ale dobudowana od strony zachodniej wieża jest już ośmioboczna. Takich wież na terenie dawnej diecezji chełmińskiej jest zaledwie kilka. Wnętrze kryje głownie zabytki barokowe (ołtarz główny) oraz z rokokowe (wyjątkowa w kształcie chrzcielnica). Płyta nagrobna Konstancji Bagniewskiej oraz epitafium Władysława Działowskiego przypominają, że kościół pełnił niegdyś funkcję cmentarza lokalnych właścicieli ziemskich.

Kościół pod wezwaniem św. Małgorzaty w Płużnicy

Kościół płużnicki upamiętnia swym wezwaniem św. Małgorzatę, jedną ze świętych dziewic sławionych przez zakon krzyżacki. Krzyżacy złożyli tutejszą parafię w I połowie XIII wieku i być może wznieśli pierwszy drewniany kościół. Drugi był już murowany i powstał wiek później. W XVIII wieku kościół przeszedł prace renowacyjne, a w XX wieku od strony zachodniej wzniesiono okazałą więżę. Z czasów średniowiecza pochodzi ciekawa, zdobiona krzyżem chrzcielnica stojąca dziś w prezbiterium. Pozostałe wyposażenie jest znacznie młodsze i pochodzi z okresu baroku i regencji (ołtarz w prezbiterium, chrzcielnica, ambona oraz Chrystus na krzyżu, Matka Boska, Maria Magdalena i św. Jan ustawieni na belce tęczowej). Płaski strop dekoruje wizerunek św. Trójcy, oraz personifikacje czterech kontynentów, które wtedy znano: Azji, Afryki, Europy i Ameryki. I to jest wyjątkowy zabytek błędowskiej świątyni warty bliższego poznania. A o żołnierzach Armii Czerwonej rabujących w kościele czy wywózce dzwonów na cele wojenne nie warto chyba wspominać. 

Kościół pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Kiełbasinie

Wurstendorf albo Kiełbasy. Tak smacznie nazywała się w średniowieczu niewielka wieś leżąca przy trakcie z Chełmży do Kowalewa Pomorskiego. Otaczały ją lasy dostarczające drewna i pola uprawiane przez osadników sprowadzonych przez krzyżaków, którzy zbudowali tutaj jednonawowy, salowy kościół z zachodnią wieżą, wykorzystując do tego polne kamienie oraz cegłę i dachówkę z okolicznych cegielni. Co ciekawe, w swym XIV-wiecznym kształcie przetrwała ona bez większych zmian do dnia dzisiejszego. Zmieniło się tylko jej wyposażenie, nie tak trwałe jak ceramika i kamień. Pochodzi ono głównie z okresu baroku – jest to m.in. ołtarz główny poświęcony Czternastu Wspomożycielom, dwa ołtarze boczne ustawione w narożach prezbiterium oraz precyzyjnie wyrzeźbiona ambona i chrzcielnica. Przy wejściu ustawiona została ława zwana „kolatorską”, w której mieli prawo zasiadać wyłącznie opiekunowie kiełbasińskiej świątyni – rodzina Działowskich, właścicieli Grodna i Mirakowa. Ozdabia ją średniowieczny herb szlachecki „Prawdzic”.

Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Przecznie

Świątynia pw. Podwyższenia Krzyża Świętego liczy około 700 lat i jest sercem parafii, która odnotowana została już pod koniec XIII wieku. Nawę i wieżę wzniesiono z kamienia, a cegły użyto do budowy przypór, gzymsów oraz profili okiennych i portali. Prezbiterium nakryto sklepieniem krzyżowo-żebrowym, a w nawie rozpięto drewniany strop (obecny datowany jest na przełom XIX i XX wieku). Do najcenniejszych elementów wyposażenia kościoła należą: obraz przedstawiający Ukrzyżowanie Chrystusa z początku XVII wieku, uważany aż do XIX wieku za cudowny (o czym świadczą liczne wota wymienione w dokumentach z XVIII wieku); ołtarze boczne – w tym jeden z Przemienieniem Pańskim, wzorowany na rzymskim obrazie Rafaela (obecnie w Muzeum Watykańskim) oraz zawieszona nad wejściem do prezbiterium rzeźbiona tzw. Grupa Ukrzyżowania. Unikatem w skali światowej są 9 – stopniowe organy pochodzące z XVII wieku. Zachowane do dziś w oryginalnej formie należą do najstarszych instrumentów organowych w Polsce i w Europie. Nie dziwi więc fakt, że odbywające się w Przecznie każdego roku koncerty przyciągają miłośników muzyki organowej z całego kraju, a organy nazywane są przez organmistrzów „klejnotem dźwięków”.

Kościół pw. Św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w Świerczynkach 

Tutejszy kościół poświęcony jest dwóm Janom: Chrzcicielowi i Ewangeliście. Zbudowano go na początku XIV wieku i stopniowo wyposażano. Opiekowali się nim Krzyżacy, benedyktynki toruńskie, a władze Torunia chciały zrobić z niego kościół protestancki. Przeżył on burzliwe dzieje: nie ustrzegł się zniszczeń wojny trzynastoletniej z Zakonem (1454–1466), nadbudowano mu wieżę, w 1914 roku dodano neogotycką zakrystię i wielokrotnie poddawano pracom konserwatorskim. Wnętrze świątyni kryje kilka prawdziwych perełek historycznych i artystycznych: późnogotycką figurę Boga Ojca z Chrystusem na kolanach wraz z umieszczoną nad nimi rzeźbą gołębicy – symbolu Ducha świętego (tak zestawione rzeźby nazywa się Pietas Domini, czyli Pietą Boga Ojca, który cierpi po śmierci Jezusa). W kościele zobaczyć można także Grupę Ukrzyżowania, ołtarze boczne, chrzcielnicę oraz przede wszystkim gotycką Pietę przedstawiającą rzeźbę Matkę Bożą pogrążoną w rozpaczy nad ciałem zmarłego Syna. Urok zabytku podkreślają też cenne stalle z malowidłami przedstawiającymi m.in. Apostołów oraz XIX-wieczne witraże. Kościół w Świerczynkach to niepowtarzalne, żywe muzeum sztuki sakralnej z zabytkami pochodzącymi z kilku stuleci.

1 / 2 / 3 / 4


Adres

Sztynwag 46, 86-302 Sztynwag

Telefon

501-795-541 / 695-263-202

E-mail

sekretariat@lgdvistula.org

Wszystkie prawa zastrzeżone skarbychelminskie.pl – 2018 Copyright